Ons eigen pinguingedrag


 

Ken je ze? De vier Pinguïns uit de film Madagaskar? Ze vonden dat ze thuishoorden op Antarctica, niet in de warme Zoo van New York. Ze beten zich in hun doel vast en jawel…bereikten het ook. Maar eenmaal aangekomen op de koude, onherbergzame vlakte, de wind om hen heen razend, bleef het stil….Wat nu? Was dit het?

Voorbestemd

Jij bent natuurlijk geen pinguïn. Maar je vertoont misschien wel vaker dit pinguingedrag. Je werkt lang en hard naar iets toe waar je eigenlijk helemaal niet thuishoort. Het einddoel is zo mooi, dat je het ‘diep in mijn hart weet ik dat het niets voor me is’ toch negeert. Zo ook wetenschapper Hans, die tijdens zijn eerste coachingsgesprekken passievol over zijn vakgebied vertelde. Als kleuter was hij er al verliefd op en tijdens zijn studie begon zijn carrière te bloeien. Hans was nu vooral trots, aan de horizon scheen het nieuwe licht van een leidinggevende functie: dé beloning voor zijn inspanningen. Hans’ baas had hem met dat oogmerk ook een paar jaar geleden binnengehaald.

Zelfonderzoek

Hans miste ervaring als leidinggevende, maar daar zou hij op ingewerkt worden en in het coachingstraject zou hij daarin ondersteund worden. Al snel bleek dat hij steeds meer last had van zijn collega’s, hij vond ze eigenlijk niet zo gedreven. Hij wist dat hij als leidinggevende meer inzet van hen zou verwachten. En hij vroeg zich af hoe hij dat aan moest pakken. Uit het Zelfonderzoek dat tijdens de coaching ingezet werd, bleek duidelijk dat Hans zich tegenwoordig ongemakkelijk voelde bij zijn collega’s. En dat terwijl hij vroeger zo’n teamspeler was. Maar hij voelde zich nu al verantwoordelijk en plaatste zichzelf steeds meer buiten het team.

Uit het onderzoek bleek dat Hans erg hoog scoorde op ‘zelfverzekerdheid’ en ‘angst’, een combinatie die we niet vaak zien. Die twee emoties lijken elkaar in hun aard tegen te spreken. Samen onderzochten we hoe Hans ze ervoer in verschillende situaties. Hoe speelden die gevoelens samen de bal rond? Welk gevoel had de overhand?

Grote liefde kwijtraken

Het verbaasde Hans dat angst zo’n grote rol speelde. Maar als hij heel goed naar zichzelf luisterde, kon hij niet anders dan toegeven dat hij inderdaad bang was. Langzaam kwamen we tot de kern: hij had helemaal geen zin in zijn toekomstige leidinggevende rol. Hij wilde zijn vak niet verlaten, zijn grote liefde kwijtraken. Het idee dat hij leidinggevende zou worden, had zijn ego gestreeld, maar eigenlijk ambieerde hij geen managementpositie. Door zich af te zetten tegen zijn collega’s, leek hij zich zelfverzekerder te voelen en dacht hij zijn toekomstige positie te versterken. Dát inzicht was bevrijdend!

Het vertellen

Hans vond het niet eenvoudig om zijn baas te vertellen dat hij de leidinggevende rol niet langer ambieerde. Maar gelukkig kreeg hij een ontspannen en zelfs opgeluchte reactie. Zijn baas had inmiddels ook gemerkt dat Hans zichzelf en de organisatie een grotere dienst zou bewijzen als hij zijn huidige positie bleef vervullen. Het is voor Hans even wennen om zijn collega’s weer als collega’s te zien en de oude teamgeest weer terug te krijgen, maar hij is goede op weg.

 

 

 

Volg OnzeCoach op Linkedin:
linkedin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *